Postrock goden eren Gent met hun aanwezigheid

God Is An Astronaut behoeft geen introductie voor mensen die helemaal ondergedompeld zijn in het postrock genre. Al twee decennia lang verkent de Ierse band de grenzen van het introspectieve, emotionele en instrumentale. Donderdagavond nodigde funk!festival de legendes uit in de Vooruit, samen met het Duitse Kokomo en het Zweedse Barrens, als voorbereiding op hun festival dat eind mei zal doorgaan, niet meer in de Zottegemse velden, maar in de zalen van de Vooruit.

Barrens mocht de halfvolle zaal opwarmen. De zweden uit Göteborg bekoorden het binnenstromende publiek met hun duistere, doch hoopvolle, muziek. De hardere stukken wisten ons te overtuigen, maar bij sommige zachte stukken sloeg de band soms de bal mis. Veel woorden maakten de mannen van Barrens er niet aan vuil: met een simpele ‘dankjewel’ en de aankondiging van een laatste lied verlieten de mannen de zaal. In postrock termen betekent dat wel dat we nog een achttal minuten muziek tegoed hadden weliswaar.

De Duitsers van Kokomo vervolledigden het voorprogramma. De heren lopen contract bij dunk!records en mochten hun nieuwe plaat Totem Youth aan het Belgische publiek voorstellen. Ze brachten een mix van donkere, intense riffs, vermengd met onverwachte maat- en ritmewissels. Met zijn vijven creëerden ze een muur aan geluid waar niemand omheen kon. Kokomo bracht een strakke set, die niet verveelde. Tijdens het eerste deel baadde de zaal in gouden gloed, als het ochtendgloren. Langzamerhand veranderden de kleuren in warm paars, als een valavond. De lichtshow van Kokoma was simpel, maar des te krachtiger.

Dat was minder het geval bij God Is An Astronaut. Bij het aantreden waren alle spots op de Ieren gericht, dat zou zo blijven. Terwijl hun muziek net een duisternis vraagt, verdrong het felle licht alle mysterie. Naarmate de set vorderde, verschenen de kleuren van de Oekraïense vlag de revue en bleef enige sfeerschepping via schaduw en licht uit. Dat is jammer, maar uiteraard is de muziek veel belangrijker. Gelukkig zijn we daarvoor bij God Is An Astronaut aan het juiste adres.

Zeventien jaar geleden brachten de heren het legendarische All Is Violent, All Is Bright uit. In de Vooruit kwamen ze het vijftienjarige bestaan van het album vieren. Het werd een viering, niet alleen ter ere van de vruchtbare carrière van de band, maar ook van de band, die al twee decennia rondtourt. Tijdens het optreden vingen we een glimp op van het enorme pedalboard van lead-gitarist Torsten. Het deed ons beseffen hoe extreem technisch onderlegd het vijftal is. Dat vertaalde zich in imposante soundscapes en vernuftige songs. Dat de mannen na twintig jaar er muzikaal nog zo sterk staan, is tekenend voor hun talent.

We zijn twaalf minuten bezig, amper een tiende doorheen de set van God Is An Astronaut (uiteraard nog maar één lied ver) en het is al glashelder dat de Ieren alle bekende (en onbekende) dimensies hebben weten te overstijgen. De Vooruit wordt getrakteerd op een muzikale ruimtereis en heeft niet meteen heimwee.

Aanvankelijk passeerde er vooral recenter werken van de Ieren. Het publiek was duidelijk in de ban, maar verloor zich pas echt in het universum van God Is An Astronaut wanneer men aan de jarige plaat begon. Zoveel jaren later staan de instrumentale nummers nog steeds als een huis. Hoewel veel songs in het begin worden ingegeven door rustgevende, mysterieuze passages, eindigen de meeste in een oorverdovend gitaargeweld. “Suicide By Star” is hier een lichtend voorbeeld van. Het vormt een hoogtepunt van de avond. De intensiteit van de drums en gitaren na een ellenlange opbouw voelen verlossend. Eindelijk hebben de lichten ook hun nut gevonden en komt de show pas echt tot zijn recht.

Eindigen doen ze met “Fade”, een lied dat ervandoor gaat aan een rotvaart van 210 bpm. Volgens Torsten is drummer Lloyd toe aan zijn proefstuk. De band alvast niet meer.  Veel werd er donderdag niet gezongen in de Vooruit, gepraat evenmin, maar er werd wel veel verteld, met muziek. Wie nog niet aan zijn dosis postrock toe was na donderdagavond, kan zich tegoed doen aan de crème de la crème van het genre op het dunk!festival van 26 tot 28 mei, in dezelfde Voorruit. Wij kijken er alvast naar uit!

You can download Postrock goden eren Gent met hun aanwezigheid. You can also see interesting things about Sgt MacKenzie - We Were Soldiers Soundtrack with

Title : Sgt MacKenzie - We Were Soldiers Soundtrack with
Artist : Trentacus
Duration : 04:40
Size : 6.41 MB
Source : Youtube Music/Video
Type of file : Audio/Video (.mp3 .mp4)

MAY GOD BE WITH UKRAINE AND THEIR PEOPLE. F*** PUTIN AND HIS WAR CRIMINALS INVADING A SOVEREIGN NATION.

This is the Sgt. MacKenzie song with both original Scottish version and English translation.

en.wikipedia.org/wiki/Sgt._MacKenzie#Sgt._Charles_Stuart_MacKenzie


Maybe you also like the following: